که من عاشقم گر بسوزم رواست                تو را گریه و سوز باری چراست

بگفت ای هوادار مسکین من                     برفت انگبین یار شیرین من

چو شیرینی از من بدر می رود                   چو فرهادم آتش به سر میرود

همی گفت و هر لحظه سیلاب درد                فرو میدویدش به رخسار زرد

که ای مدعی عشق کار تو نیست                که نه صبر داری نه یارای ایست

تو بگریزی از پیش یک شعله خام              من استاده ام تا بسوزم تمام

تو را آتش عشق اگر پر بسوخت                مرا بین که از پای تا سر بسوخت

همه شب در این گفتگو بود شمع               به دیدار او وقت اصحاب،جمع

نرفته زشب همچنان بهره ای                    که ناگه بکشتش پری چهره ای 

همی گفت و میرفت دودش به سر              همین بود پایان عشق،ای پسر

ره این است اگر خواهی آموختن               به کشتن فرج یابی از سوختن

مکن گریه بر گور مقتول دوست               قل الحمدالله که مقبول اوست

اگر عاشقی سر مشوی از مرض             چو سعدی فرد شوی دست از غرض

فدایی ندارد ز مقصود چنگ                    وگر بر سرش تیر بارند و سنگ

به دریا مرو گفتمت زینهار                     وگر می روی تن به طوفان سپار